Hier deel 2 van een heel mooi ontroerend verhaal wat onze toch al prachtige reis wederom een extra dimensie geeft. Een 100% waar verhaal waarbij ik jullie vraag om mee te denken hoe we dit als Roosendalers misschien een vervolg kunnen geven. Een verhaal over een heel apart mensje en een goede daad met een schitterend gevoel. Een gevoel wat we graag delen. De andere delen nog niet gelezen? doe dat dan eerst!

DUBBEL EN DWARS
Dan vraagt hij mij of ik nog weet wat hij later wilde worden. Voetballer? Toch? Nee, dat andere? Ik graaf in mijn geheugen tot ie me helpt…; Piloot! O jááá! Meteen komen er veel meer herinneringen boven. Hij is zoals verwacht geen piloot geworden. Ook geen profvoetballer, alhoewel hij zegt op lokaal niveau een aardig balletje te kunnen trappen. Een hardwerkende middenvelder. Hij heeft ook daadwerkelijk gestudeerd. De hoge school voor toerisme met een diploma afgesloten, maar om daarna geschikt werk te vinden is hier niet echt gemakkelijk. Zeker niet voor iemand van zijn afkomst. Hij heeft een baan in het Spicedive restaurant en is al blij dat hij in elk geval werkt heeft. Wil graag in de toekomst anders en hopelijk wat meer verdienen. Liever een baan met doorgroeimogelijkheden om wat hogerop te komen of op den duur iets voor zichzelf beginnen. Of… en zijn ogen glinsteren, net als een goede vriend van hem op een cruiseschip werken wat net zoveel betekend als veel overuren maken om zodoende meer geld te verdienen. Hoe romantisch kun je hard werken vertalen? lees meer

Hier deel 2 van een heel mooi ontroerend verhaal wat onze toch al prachtige reis wederom een extra dimensie geeft. Een 100% waar verhaal waarbij ik jullie vraag om mee te denken hoe we dit als Roosendalers misschien een vervolg kunnen geven. Een verhaal over een heel apart mensje en een goede daad met een schitterend gevoel. Een gevoel wat we graag delen. Deel 1 en 2 nog niet gelezen? Doe dat dan eerst.

TIEN JAAR LATER, OPNIEUW NAAR BALI
De wereld draait door. We zijn haast onopgemerkt tien jaar verder, tien jaar ouder. De wereld is in tien jaar een andere geworden. Zowel de westerse als de Aziatische. Communicatie en beeldvastlegging zijn meer dan ooit van en voor iedereen. Digital heeft alle grenzen vervaagd, het fotorolletje is nog slechts antiek en reisboodschappen op vroegere verre laat bezorgde briefkaarten worden nu ter plekke al Skypend per webcam persoonlijk aan elkaar mede gedeeld. Ik verkeer ondertussen alweer bijna zeven jaar op een nieuw aangemaakte liefdeswolk samen met mijn huidige vrouw Karin met wie ik in 2006 ook trouwde. Ook zij was geenszins immuun voor mijn reisvirus en wilde graag met me mee om de lengte van mijn oude reis van tien maanden te overtreffen. Samen zijn we op 23 september 2009 aan deze wereldreis van ruim een jaar begonnen en ergens in onze planning wordt de eventuele mogelijkheid om wederom Bali aan te doen steeds reëler. Tot we ook daadwerkelijk besluiten er heen te gaan. lees meer

Hier deel 2 van een heel mooi ontroerend verhaal wat onze toch al prachtige reis wederom een extra dimensie geeft. Een 100% waar verhaal waarbij ik jullie vraag om mee te denken hoe we dit als Roosendalers misschien een vervolg kunnen geven. Een verhaal over een heel apart mensje en een goede daad met een schitterend gevoel. Een gevoel wat we graag delen. Deel 1 nog niet gelezen? Doe dat dan eerst.

LELIJK GROENE HULK STICK
Zijn bescheidenheid wordt nog eens onderstreept als we hem willen trakteren op een ijsje. Voor één keer mag Jimmie uit de hele kaart kiezen welke hij wil. Ook uit de meer expensieve, inclusief de dure Cornettos en smakelijke sorbetbekers. Maar Jimmie wijst meteen gedecideerd naar linksboven, naar de foto van een lang smal lelijk groen waterijsje. De Hulk-Stick én, zo blijkt, de goedkoopste van de hele kaart. We proberen ‘m nog op andere gedachten te brengen voor dit buitenkansje maar Jimmie blijft overtuigend bij zijn keuze want die lust hij nou eenmaal het liefst. Het siert hem. We besluiten na 3 dagen gezelschap met Jimmie dat we meer voor hem willen doen. Dit jongetje verdient zoveel meer. Als hij piloot wil worden dan moet hij vast eerst vooropleidingen hebben. Zeker na zijn basisschool verder kunnen studeren. We willen iedere maand een bedragje storten om daar iets aan bij te dragen. Een bepaald bedrag in guldens! Hoe het loopt en wat er werkelijk met het geld gebeurd zien we dan wel. lees meer

Hier een heel mooi ontroerend verhaal wat onze toch al prachtige reis wederom een extra dimensie geeft. Een 100% waar verhaal waarbij ik jullie vraag om mee te denken hoe we dit als Roosendalers misschien een vervolg kunnen geven. Een verhaal over een heel apart mensje en een goede daad met een schitterend gevoel. Een gevoel wat we graag delen. Ook een verhaal met een lange voorgeschiedenis. Laten we bij het begin beginnen?

TERUG NAAR SEPTEMBER 1997
Samen met mijn toenmalige vriendin Inez proefde ik voor de allereerste keer van het grote wereldreizen en van Azië. We startte een reis van zes weken Indonesië. Een trektocht met de rugzak over Java, Bali en Lombok. In de tegenwoordige tijd mag ik bekend staan als een reislustige iemand, maar geloof me als zeg dat ik daarin een behoorlijke laatbloeier was. In mijn eigen familie bestonden er geen vakanties, enkel wat dagtripjes naar veelal het bos. Water associeerde mijn moeder met gevaar dus daar moesten we zoveel mogelijk wegblijven. Zelfs naar het plaatselijke zwembad was een zeldzaamheid. Vakanties waren in de jaren 60 en 70 een soort van luxe voor de welstand en zeker niet voor een arbeidersgezin met 6 kinderen. In onze hele langgerekte familie ontbreekt sowieso elke avontuurlijke druppel reizigersbloed en ben ik het buitenbeentje. lees meer