(6) Backpackers story Karin en Frank Roks (6)

Maar je pikt ook steeds veranderende kenmerken op uit ieders culturele- en culinaire  erfgoed en belevingen van religies. Ook qua uiterlijkheden als gezichten en klederdrachten binnen de bevolkingen tekent men verschillen per land. Dat ga je allemaal zien, vergelijken en herkennen als je voor langer periode reist en zodoende meer tijd hebt om mens en cultuur in je op te nemen. Daarom blijft reizen in Azië voor ons altijd een uitdaging en dat is in andere werelddelen vast niet anders. Al meer dan twee derde van onze jaarreis zit er op en wij hebben na Thailand, Laos, Cambodja ondertussen ook het zuiden van Vietnam achter ons gelaten en kijken uit naar de verrassingen die Noord Vietnam herbergt.

OP FLIPFLOPS EN CROCS
De bussen zijn heel apart. Geen stoelen maar bedjes. En met bedjes, bedoelen we bedjes met de nadruk op het verkleinwoordje. Totaal niet gemaakt voor een Europese, 1 meter 87 lange kunstschilder. Maar heerlijk beklemd in deze overmaatse botsauto is nog altijd lekkerder dan 15 uur aaneen zitten op je krent. Het is de lange bustrip van het kleine Hoi An, via een uitgebreide tussenstop in Huè, naar Hanoi. Een wereld van verschil om van een poppenhuisdorpje naar een wereldstad te verkassen. Hanoi is de oude hoofdstad van Noord Vietnam. We zijn weer terug in een giga grote stad die feilloos past in het een rijtje Phom Pehn en Saigon. In Hanoi is alles alleen wat dichter op elkaar gebouwd. Smallere drukke straten, bommetje vol handelswaar en wederom breeduit waaierende markten die eindeloos vertakken tot aan de kleine schoenenpoetser die zelfs probeert onze flipflops en crocs  te cleanen voor wat Vietnamese Dong. Overigens twee schoensoorten die alle andere overbodig maken.

Hanoi is een stad die je moet ontdekken en daar zijn we ondertussen, te voet, meesters in. Hanoi heeft een rijke historie maar de meest beroemde persoon van stad en land is wel de vader des vaderlands Ho Chi Minh. De man die het land in 1945 tot een onafhankelijke republiek maakte en in zijn eigen communistische denken uitbreidde en van 1954 tot aan zijn dood in 1969, president van Vietnam was. In zijn geest streden de Noord Vietnamezen verder in de ons zo bekende Vietnam-oorlog tegen hun Zuidelijke medelanders die zich gesteund wisten door de Amerikanen. Een oorlog die de Noord Vietnamezen, indien er hier al van winst gesproken mag worden, ook wonnen. In het daarna verenigde Vietnam werd Saigon de hoofdstad welke de nieuwe naam Ho Chi Minh City kreeg terwijl Hanoi toch zijn grote bolwerk was.

Foto: 80 jarig bestaan (indochineese) Communistische partij, opgericht door Ho Chi Minh.

OP BEZOEK BIJ HO CHI MINH
Ho Chi Minh is nadrukkelijker aanwezig dan ooit omdat deze maand zijn 120e geboortedag gevierd wordt. Zijn beeltenis overheerst de straten en ondanks dat hij in 1969 stierf is hij zelf ook in dode lijve te zien. Geheel tegen zijn bescheiden wens in (hij wilde zelf niets liever dan gecremeerd en uitgestrooid worden) werd er na zijn dood in Hanoi een groot mausoleum gebouwd, zijn lichaam gebalsemd en aldaar achter glas neergelegd. Wat in het begin een volksverering was veranderde langzamerhand in een internationale trekpleister. Bizar en mooi tegelijk. De man van het volk, voor het volk. Drie ochtenden per week kun je in het mausoleum terecht om naar het gebalsemde lichaam van de oud Vietcong- (wat staat voor Vietnamese communisten) leider te gaan kijken. Door wat we van deze man intussen weten en gezien hebben willen we deze apotheose niet missen. In de buurt komen van zijn graf gaat via veel omwegen en een protocol waarbij de bewaking in alles over-alert is en het maken van een foto is gelijk aan heiligschennis. Niemand die alleen al uit respect dit zou wagen dit te doen. We sluiten aan in de lange stille rij tot we zomaar één der grootste leiders op aarde persoonlijk passeren. Roerloos als een wassenbeeld ligt hij daar. Ho Chi Minh. Meer dan 40 jaar geleden gestorven. Wat zijn we dan even klein.

SAWAS ALS TAARTSCHALEN TEGEN BERGEN OP
Na vier dagen gezellig rondwaren in Hanoi reizen we verder in de breedtegraad naar de kust van Halong Bay, waar de rotsen als het ware zich zelf uit de zee omhoog hijsen en het natuurrijk aldaar delen met schilderachtig grotten. Het hoogtepunt zit ‘m echter in de staart van onze Vietnam-trip, wanneer we naar het noorden trekken voor een bezoek aan Sapa. Verhalen van reizigers onderweg waren zo geweldig, hier moesten we heen. En het klopte. Voor ons letterlijke en figuurlijke hoogtepunten want Sapa is een op hoogte gelegen bergstadje in een schitterende streek. Zeldzaam mooi. Alhoewel ik toch aardig met de pen overweg kan is het amper te beschrijven wat onze ogen hier mochten zien. Sapa is geweldig! Stad en provincie zijn niet ver van de Chinese grens wat ons zelfs nog even deed overwegen naar China te gaan, iets wat onze agenda en budget helaas niet toe lieten. Maar aan Sapa hebben we voldoening genoeg!  Op dit nivo spreiden bergen en brede bergpassen zo voor  je voeten uit. Sawa’s (rijstvelden) klimmen  als taartschalen tegen de bergenwanden op en het bergvolk wat er woont draagt er nog altijd, niemand uitgezonderd, traditionele volkskleding.

Sapa in deze tijd van het jaar is behaaglijk tot koel, soms koud. Temperaturen durven er ’s nachts zomaar onder de 12 graden te komen en het regenseizoen maakt hier al serieus aanstalten. Harde regen vernist soms met vlagen de groene bebossingen als ware het een net gelakt hoogglans schilderij. Vlagen, welke vaak niet met een regenjas te weren zijn waardoor je tot op je vel doorweekt raakt. Een brommertje huren verschaft ons de ultieme vrijheid en zo sturen we omhoog, langs kronkelende wegen berg op, als ware naar het dak van de aarde. Watervallen, brede en diepe dalen, bergreuzen, adembenemende panorama’s… we scooteren het allemaal voorbij. Soms letterlijk over bergtoppen die gehuld zijn in met mist gesponnen suikerspinnen wolken, wat een heel aparte ervaring is. Alsof we de hemel bijna aan konden te raken. Fotograferen is hier niet meer dan een slap aftreksel van de werkelijke ervaring die wij onder ogen krijgen. Vietnam mag dan een iets minder gastvrije bevolking hebben, haar natuurschoon maakt heel veel goed. Als ons maandvisum er tot het laatste uur opzit en we terug vliegen naar Bangkok kijken we nog even vanuit het vliegtuig naar benee waar Sapa en haar provincie zich uitstrekken. Kippenvel. Ja, hier wil je nog wel eens terug komen. Nu eerst weer terug naar Thailand en terug naar Bangkok. Voor ons de eerste keer weer na alle onlusten die in april en mei in totaal aan bijna 90 mensen het leven kostte.

Sawasdee, Karin en Frank

Klik hier voor het fotoalum.