Backpackers story Karin en Frank Roks (7)

SCHANDVLEKKEN
Meteen ’s anderdaags nemen we locale bus 15 naar het centrum waar in de drukte van de miljoenen stad de meeste grand hotels, kantoorbuildings en warenhuizen zijn, daar waar het protestblok twee maanden lang de stad blokkeerde en waar uiteindelijk de Battle of Bangkok op 19 mei haar hoogtepunt bereikte. De rust is er wedergekeerd maar het broeit er nog altijd. Mensen die zich toen als zogenaamde democratische leiders opwierpen hebben op het eind van de demonstraties, toen ze hun zin niet kregen, in opruiing geroepen dat Bangkok dan maar moet branden. In de chaos die ontstond werd daar blind gehoor aangegeven door een aantal relschoppers waarna de vele zinloze acties niks meer met politiek, democratie of “Peacefull Protesters”, zoals ze zich eerst betitelde, te maken hadden.

In Bangkok brandde er vooral panden, winkels en shoppingmalls die zogenaamd aan het kapitaal toe behoren. Ze werden doelwit van honderden kleine en grote inferno’s, waarbij het ultra moderne ZEN en World Centre, een luxe kantorengebouw en warenhuis, het zwaarst werden getroffen waarbij vleugels van acht en tien verdiepingen zelfs compleet instortte. We zijn op de plek waar de onlusten haar hoogtepunt bereikte. Terug op die plaatsen waar we eerder vaak winkelden, een bordje rijst of noodles aten en genoten van een fris Thais Singhabiertje. Daar waar Thaise gastvrijheid en rust heerste en waar winkelunits en eetstalletjes als het ware tussen grote megabuildings tegen elkaar aan botste. Daar worden we nu geconfronteerd met hele schandvlekken welke omheinde zwartgeblakerde of in as gelegde verwoeste constructies herbergen. Dit moet allemaal nog erger zijn geweest dan ons stoutste vermoedde.

AANGRIJPEND
Heel erg om hier met eigen ogen te zien hoe het onderlinge Thaise volk elkaar bevochten heeft en hoe men uiteindelijk heeft geprobeerd met eigen handen het trotse stadshart te verscheuren en in brand staken. Van een politiekgeschil was geen sprake meer, enkel wraak, geweld en anarchie. Relschoppers en onruststokers mengde zich tussen honderden bijna ongeletterde en onwetende boeren in Red Shirts, welke soms met volle vrachtwagens opgehaald waren uit het noorden om vooral de kwantiteit van het verzet vorm te geven. Ze werden veelal geronseld, opgehitst en zelfs betaald door mensen die niet konden verdragen dat andere meer macht hebben dan zijzelf ooit denken te krijgen. Politieke frontmensen die het op de één of andere manier niet aandurfden om via versnelde legale verkiezingen hun gram en zetels te halen. Een handreiking van de regering die geweigerd werd door daar zotte eisen tegenover te stellen.

Men was op andere dingen uit. Het liep uit op een onhaalbare machtstrijd die leidde tot volksmennerij en het misbruik maken van de stem en zelfs het lichaam van gewone mensen die normaliter in armoe of soberheid leven en die met veel loze beloftes naar hier gelokt waren. Mensen die de kastanjes dit keer niet alleen uit het vuur moesten halen maar ook nog eens de vuren mochten helpen aansteken. Een te groot aantal onnodige doden kleeft zeker aan verschillende kerfstokken, maar dat dit allemaal veel te ver uit de hand is gelopen door politieke starheid en te grote ego’s, dat niemand hier een normaal einde aan had kunnen breien, was helaas duidelijk. Wij zijn Bangkok fans. Het aanblik van de verwoestingen grijpt ons aan.

DE BEVOLKING ZWIJGT
Onrust zal gelukkig niet meer zo openlijk ten toon gespreid kunnen worden als maanden geleden. Zover laat men het nooit meer komen, maar het gevaar zal nu eerder schuilen in het soort ondergrondse saboterende acties. Er zullen altijd mensen zijn die blijven afgeven op het kapitalisme en macht en daarom onrust willen zaaien om het land onstabiel te maken. Het woord terrorisme begint steeds letterlijke vormen aan te nemen. Pas ontplofte ergens zomaar bij een bushalte in een fruitkarretje een bom tussen de bevolking. Eén dode. Je zal er maar staan. Bangkok en andere grote Thaise steden moeten op hun tellen passen.

De toeristensector wordt gelukkig nog met rust gelaten. Verontrusten kun je je hier niet over, daar is het land te relaxed voor, maar toch. Het is zo jammer. Aan de Thaise bevolking zelf merk je niks. Ze praten nergens over. Een Thai laat liever een lach zien. Nonchalance en onverschilligheid heersen. Ze zijn zo ze zijn. Dat was tijdens de Tsunami precies het zelfde. Vooruit kijken en de dag plukken zo deze voor handen komt. Dit land kent geen echte dramabeleving maar eerder gelatenheid. En het volk heeft weer nieuwe afleiding en Tv-beelden want het WK-voetbal is begonnen en Azië is echt helemaal voetbalmaf. In Bangkok zien we de eerste wedstrijden, die hier vaak pas diep in de nacht uitgezonden worden. Als Nederland speelt gaan we chauvinistisch voorop gehuld in oranjekledij. Hup Holland Hup!

NEDERLANDERS TERECHT WERELDKAMPIOEN
Na Bangkok reizen we bijna 1000 kilometer door naar het kleine dorpje Pasak Noi, een 15 kilometer ten oosten van Chiang Mai in Noord Thailand. Hier wacht ons een welkome break. Een meevaller. We mogen drie weken op een kasteelachtig huis met zwembad passen, helemaal achteraf bij het dorpje wat niet meer is dan een lang gerekte straat. Als dank willen we er een grote muurschildering achterlaten. De eigenaar, die we eerder in Chiang Mai toevallig tegen het lijf liepen, is een Hollander die even terug naar Nederland moet en blij is dat zijn huis bewoond wordt. Voor ons is deze break heel bijzonder. Voor het eerst sinds lange tijd kunnen we weer naar Nederlandse televisieprogramma’s kijken middels BVN-TV, er is non stop internet zodat we de Nederlandse kranten elke dag inzien, we hebben weer een eigen huishouding en we moeten even voor ons eigen eten zorgen. Maar nog meer staat er een bankstel waarop we samen voor de TV kunnen hangen. Voor het eerst weer na tien maanden. Even de rugzakken met rust laten.

Hier op de bank en af en toe onder de mensen als we het drukke centrum van Chiang Mai bezoeken, zien we hoe Nederland op het WK in Zuid Afrika met afstand de terechte wereldkampioen wordt. Nee, dit is geen schrijffout. Supporters van geen enkel ander land lieten zich in de Thaise cafés, bars of op guesthouse-terrassen zó uitgedost en uitbundig zien als die uit het kleine Nederlandje. Oranje was de overwinningskleur voor elke uitbater en onze supporters verdienen de wereldbeker. Spaanse voetballers wonnen uiteindelijk de finale maar hun supporters, én die van Duitsland, Engeland of Brazilië, waren altijd de onderliggende partij als er ergens een oranje wedstrijd was. Een heel apart “wij-gevoel” wat zo ver van huis letterlijk geen grenzen kende. Men zocht elkaar op en sprak elkaar aan. We waren één. Hele leeuwenpakken werden meegesjouwd. Prachtig. Ja, dan ben je even heel trots dat je een Nederlander bent. Uiteindelijk keken we met honderden oranje gekken opeen gepakt, een straat compleet blokkerend, naar de bloedstollende finale waarin Nederland te veel met winnen en te weinig met voetballen bezig was. Het resultaat is bekend. Pal naast ons in de oranje zee beleven een paar verdwaalde Spanjaarden, met zowaar één nationaal shirtje met Puyol op de rug, hun versie van de eindstrijd. We groeiden geleidelijk de match naar een vriendschap, tot zelfs shirtje ruilen na afloop. Sport verbroederd. Het WK zit erop.

In het kleine dorpje Pasak Noi zijn we geleidelijk aan bekende “inwoners” geworden. De bevolking smelt voor ons. Lieve mensen. Mooie tijd. En ook de muurschildering mag er uiteindelijk zijn. Zo komt ook een einde aan de hoofdstukken Chiang Mai, Pasak Noi en later een vervolgweekendje Bangkok. Tijd voor nieuwe avonturen in een ander land. We hebben vliegtickets naar Indonesië voor een redelijke prijsje. Koers naar Bali, Lombok en de Gili Islands. Ook Azië maar een heel andere oosterse wereld. Voelt weer spannend.

Selamat Jalan. Karin en Frank Roks.