In 2009 stapte het Roosendaals kunstenaarsechtpaar Karin en Frank Roks in het vliegtuig naar Azië om een jaar weg te blijven. Dit keer hun 9e en laatste reisverhaal op Roosendaal24.
KNIP MET DE VINGERS
Als deze woorden op Roosendaal24.nl prijken, zijn we al weer lang en breed in Roosendaal weer gekeerd. Een jaar reizen vliegt in verhouding net zo snel om als drie weken zomervakantie. Als we terug kijken is het een knip met de vingers. Je vraagt je af of dat nou een heel jaar was? Maar wees gerust, dat was het helemaal. Met precies 365 dagen hebben we het jaar tot de laatste dag vol gemaakt en geloof ons, het is omgevlogen. Hoe ouder je wordt, hoe meer de tijd grip op je krijgt. Nog één keer doen we verslag van onze laatste episode. En die terugblik doen we met weemoed, zittend aan de pc, terwijl buiten een guur Nederlands weertje ons tot op het bot laat voelen dat we echt wel weer terug in Nederland zijn. We gaan in gedachten terug naar onze laatste maand Azië.
Op onze reiskalender hebben we dan reeds elf maanden weggestreept wat betekend dat we nog “slechts” 30 dagen te gaan hebben voor onze trip erop zit en we exact het jaar vol gemaakt hebben. Na ervaringen in Thailand, Laos, Cambodja, Myanmar, Bali, Lombok, Gili Islands wacht nog één keer Thailand en ondanks dat we al met regelmaat door Thailand getrokken zijn blijft het niet moeilijk om er steeds nieuwe fijne reisschema’s te maken. Het regenseizoen heeft zijn voorbodes alreeds gestuurd en heftige regenval beheerst ook duidelijk het landschap als we er weer landen. Ook in de metropool Bangkok, waar we de eerste dagen even op adem komen en al dat nat geeft toch ook wel een extra dimensie.
Hierna trekken we naar het zuid-oosten. Op Koh Chang, waar vriend Oodie zijn blues-bar heeft, gaan we nog een keer uitzwaaien en dan merken we dat we al bezig zijn met afscheid nemen. Daarna door naar de gekte in Pattaya en daar tref je een cultuur op zich die je beleefd moet hebben wil je er over mee kunnen praten. Een wereld die zowel zijn vraagtekens als zijn charmes heeft, maar waar je doorheen moet leren kijken. Ook hier is er een schilderskunst markt die qua techniek met de betere kan ijveren. We volgen er wederom een workshop waarbij we tal van nieuwe inzichten en verftechnieken leren. Krenten in de Pap of Art. Heerlijk dit te kunnen toevoegen aan alles wat we al kunnen.
TERUG NAAR HET TSUNAMI-GEBIED
We reizen van zuid-oost naar zuid-west Thailand. Daar willen we niet alleen nog even feesten op Phuket, het grootste eiland van Thailand, maar ook speciale bezoeken brengen aan het prachtig natuurreservaat Khao Sok en aan Khao Lak, een klein stadje aan de kust van de Andaman-Zee wat tevens onderaan een berg ligt, waardoor men tijdens de Tsunami geen kant op kon. Kao Lak bezoeken we eerst en we zouden er lang niet zoveel te weten gekomen zijn, waren het niet dat we vooraf een leuk contact hadden met de buschauffeur van de plaatselijke bus die maar wat graag zijn verhaal deed en ons later de bittere plekken liet zien. Zo komen we o.a. uit bij een politieboot die eind 2004 zomaar door het sterke water 250 meter land inwaarts gesleurd werd en nu nog als een soort museumstuk aldaar in een graswei ligt. De verhalen eromheen zijn schrijnend en het verlies onder bevolking was verschrikkelijk groot. Iedereen hier, inclusief de buschauffeur, heeft wel een naaste verloren. Khao Lak zal nooit meer het zelfde zijn, zegt hij. Wat wij hier als heel positief ervaren, is om te zien en te horen dat het geld van de internationale inzamelingen hier goed terecht gekomen is en dat zowel de bevolking als de infrastructuur hiermee daadwerkelijk goed geholpen zijn. Een pleister op nooit meer te vergeten wonden.
V.I.P. GASTEN IN DE JUNGLE
Effe geestelijk bijtanken in Phuket voor we naar het natuurreservaat Khao Sok gaan en daar wacht een idyllische plekje, vlak bij de jungle, tussen rivieren en bergketens. De documentatie was evenveel belovend alleen jammer voor de plaatselijke bevolking dat de toeristische belangstelling op dit moment zo laag is. Iets wat wij persoonlijk niet echt erg vinden. Op de eerste dag verplaatsen we ons 140 km van Phuket naar het natuurpark en zitten we in een busje met een 8-tal Russische toeristen die een dagtocht geboekt hebben. We durven te stellen dat Russische toeristen over het algemeen een niet echt aangepaste reisgenoten zijn. Er is dan ook weinig tot geen sociaal contact met deze wereldburgers. Heel anders dan backpackers. Het is hún vakantie en op een vakantie dienen ze meer dan goed bedient te worden. Daarvoor smijten ze graag en royaal met hun roebels en daar kunnen en willen wij niet mee wedijveren. We doen ons best aardig te zijn, maar het is en blijft een éénrichtingsverkeer.
Op het eind van de dag rijden alle Russen terug naar hun vette hotels met zwembad in Phuket en blijven wij alleen in de jungle bij het pittoreske guesthouse aan de rivier achter. In the middle of nowhere! Normaal vertoeven hier hele groepen maar dit keer zijn we alleen met de staf. We worden dan ook benoemd tot V.I.P.-gasten omdat ze alleen maar met ons rekening moeten te houden. Geweldig. Ze koken extra lekker en veel en we krijgen het enige boomhuisje welke een TV heeft. De nachtsafari op de rivier kan helaas niet doorgaan door te sterke stroming van het water maar we vermaken ons prima. O.a. dolle pret in de herbal-sauna. De andere dag gaan we met onze privégids echt de jungle in voor een heuse trekking en daar ontdekken we alle details van een schitterend flora- en faunabestaan. Mooie ervaring waarbij ons fototoestel overuren maakt. Na de lunch nemen we afscheid en vroeg in de avond zijn we weer terug in Phuket. Daar maken we van de laatste dagen nog een onbekommerd stapfeest, alvorens het zuiden achter ons te laten.
Terug voor drie laatste dagen Bangkok. Souvenirs verzamelen en al helemaal voorbereiden op de terug keer naar Nederland. De Rambuttri Road en Kao San Road achterlaten doet pijn. Hier zijn we verwend met sfeertaferelen die ons netvlies nog lang zullen blijven sieren en waar je blind naar kunt blijven terugverlangen. Tot tien keer toe was Bangkok een rode draad in ons prachtige reisjaar. Hier hebben we veel mensen leren kennen en menig gezellig uur door gebracht. Op de laatste dag pikt de airport-bus ons om 18.30 uur op. Het zit erop. De rugzakken worden naar binnen gestouwd en met nog een achttal travellers worden we vervoerd naar het vliegveld. Het is stil in het busje. Je ziet iedereen wegdenken in talloze reismomenten. De terugweg is een feit. Alles verloopt vlekkeloos. Bangkok, Teheran, Dusseldorf en uiteindelijk weer Roosendaal. De Philipsfabriek, de televisietoren en de spits van de St-Jan. We zijn er weer. Het is zomaar een jaar later. We zijn een jaar wijzer en een fantastisch mooie ervaring rijker. Dat pakken ze ons nooit meer af.
OP ZOEK NAAR JIMMIE
Voor Roosendaal24 is het overigens nog niet helemaal gedaan. Vanaf volgende keer komen we met een extra verhaal in vier delen over de zoektocht op Bali naar Jimmy. Een boeiend verhaal over een hernieuwde kennismaking met een karaktervol Balinees jochie met wilskracht die een heuse vriend is geworden en waarvoor we een oproep willen doen aan alle lezers om dit mooie verhaal tot een nog mooier einde te maken. Benieuwd? Zeker de moeite!
Kijk hier voor het fotoalbum.
- Reacties (0)
- Permalink
- Cultuur
- Stuur door
