Daar stond ik dan: zwetend, opgefokt, maar vooral geïrriteerd in een veel te lange rij bij de drogist. Ik keek wanhopig om me heen op zoek naar mensen die zich hetzelfde afvroegen als ik: Waarom is het zo F*CKING druk in het centrum? Helaas kon ik geen enkel teken van irritatie bij hen bespeuren. Men leek zelfs een soort van opgewonden!? Waarom? Was het gratis? Nee hoor! … ik hoorde het al. Vanuit een goedkope speaker schalde het kattegejank: Siiiiiiiiiiinnnnnterklaasje-kom-maar-binnen-met-je-knecht!
Maar goed, terug naar het chaosepicentrum: mijn missie is eindelijk volbracht. Ik heb alles kunnen vinden en kopen, nu zo snel mogelijk naar de parkeergarage. Helaas staat daar een enorme rij met mensen voor de parkeerautomaat.
Kan iemand mij vertellen wat er zo moeilijk is aan een parkeerautomaat? 'Waar moet ik nu mijn pinpas in doen? O, nee dat is voor je kaartje! Hier dan? O, nee … je kunt hier helemaal niet met pin betalen! Waar dan wel?'. 'WEET JE WAT? Ik doe het wel even!' roep ik vanuit de rij en duw iedereen aan de kant. Daar stond ik dan voor 4,5 bejaarde stellen hun parkeerkaartjes af te rekenen!
Eenmaal thuis aangekomen kwam ik tot de grote maar o zo vervelende ontdekking dat het cadeautje voor een speciaal persoon was vergeten te kopen.
Wat ben ik toch een egoïst! Terug de chaosjungle in? Nee … ik vraag het wel aan Sinterklaas!





































